Wybiórczość pokarmowa – sygnały alarmowe

Sensoryczna awersja pokarmowa pojawia się w wieku niemowlęcym, kiedy to dziecko z trudem osiąga kolejne kamienie milowe w zakresie rozszerzania diety. Objawy są widoczne zaraz po porodzie, kiedy to pojawia się problem z karmieniem piersią, problem ze zmianą mleka, trudności ze ssaniem (brak akceptacji smaku, zapachu bądź tekstury piersi lub smoczka). Niekiedy pojawia się odruch wymiotny i kaszel lub wypluwanie jedzenia w trakcie posiłku.

Kolejne sygnały alarmowe to nadwrażliwość okolicy buzi (dziecko omija etap mouthing [faza oralna] i nie lubi mieć mytej oraz kremowanej buzi). Dziecko z sensoryczną awersją pokarmową nie potrafi zaakceptować danej konsystencji pokarmu, dlatego też spożywa pokarm w nieadekwatny sposób lub prowadzi nieustanną walkę przy stole (nagminnie używa określeń takich jak „ble!” „ohyda!” lub jest zdolne do rzucania talerzem, a czas posiłku wydłuża się do ok. 40 minut).

Awersja pokarmowa – jak pomóc dziecku?

Każde dziecko, które je wybiórczo, prezentuje inny wzorzec nasilenia problemów. Pamiętając, że odbieramy świat polisensorycznie, należałoby przeanalizować każdy zmysł, a w szczególności węchu, smaku, dotyku i wzroku. Jeśli dziecko jest obarczone problemami sensorycznymi, może miewać trudności nawet z najprostszymi doznaniami zmysłowymi.

Zatem nasuwa się pytanie – Czy istnieje strategia terapeutyczna, dzięki której dziecko skusi się na zmianę swojego wąskiego jadłospisu? Przedstawię plan działania w trzech krokach:

Krok 1-szy

Najważniejsza jest Diagnoza SI! Po rzetelnie przeprowadzonej diagnozie rodzic otrzymuje Dietę Sensoryczną, w której opisana jest m.in. metoda małych kroków w rozszerzaniu repertuaru żywieniowego, strategie sensoryczne, prezentowanie smaków, trening węchowy, właściwe siedzenie przy stole (postawa) oraz przepisy na jadalne masy sensoryczne.

Krok 2-gi

Określ plan i działanie (zacznij od 10 minutowych sesji, stopniowo zwiększaj czas do 25 minut w trakcie posiłku);

Krok 3-ci

Sensoryczna awersja pokarmowa – podsumowanie

Podczas procesu terapeutycznego ważne jest zaangażowanie rodzica/opiekuna dziecka, aby podczas prezentowania smaków wzmacniać pozytywne relacje. Zanim osiągniemy cel w postaci zjedzonego pokarmu – zaprezentuj go dziecku, pozwól, by pomogło w przygotowaniu posiłku, poproś, by dotykało fakturę jedzenia, oraz zasugeruj, by posmakowało.

Pozwól dziecku, aby poznawało jedzenie w swoim tempie. Urozmaicaj wspólnie spędzany czas w kuchni poprzez możliwość segregowania jedzenia, liczenia, nadawania zabawnych kształtów jedzeniu. Mowa ciała dziecka (rozpromieniona twarz, oczy otwarte szerzej niż zwykle, stymulowanie odruchu szukania) odpowie wówczas czy jest ono gotowe, aby wprowadzać nowości.